Oorzaken en aandoeningen die samenhangen met bacteriële overgroei
Overgroei ontstaat zelden zonder aanleiding. Meestal is er een factor die de natuurlijke bescherming van de dunne darm verzwakt: een tragere doorgang van voedsel, een veranderde zuurgraad, een afwijkende anatomie of een verstoorde immuunrespons. Hieronder staan de meest voorkomende samenhangen.
Vertraagde motiliteit en structurele factoren
De dunne darm ruimt zichzelf normaal op via de migrerende motorcomplexen, een soort reinigingsgolven tussen maaltijden. Wanneer die beweging vertraagt, krijgen bacteriën meer tijd om zich te vermeerderen. Dit kan voorkomen bij diabetes, gastroparese, sclerodermie, schildklierproblemen en bij mensen die bepaalde medicatie gebruiken.
Structurele factoren die de doorgang belemmeren of omleiden, zoals eerdere buikchirurgie, littekens, divertikels of een vernauwing, kunnen eveneens bijdragen aan overgroei.
Medicatie
Sommige veelgebruikte geneesmiddelen beïnvloeden het darmmilieu:
- Maagzuurremmers (protonpompremmers) verminderen de zuurbarrière en worden in verband gebracht met een verhoogd risico op overgroei.
- Antibiotica kunnen de samenstelling van de microbiota langdurig veranderen.
- Opioïden vertragen de darmmotiliteit.
- Immunosuppressiva en sommige andere middelen kunnen de afweer in de darm beïnvloeden.
Het herzien van medicatie hoort altijd met een arts te gebeuren.
Maag-darm- en leveraandoeningen
Overgroei wordt vaker gezien bij mensen met het prikkelbare darm syndroom, inflammatoire darmaandoeningen zoals de ziekte van Crohn, coeliakie, exocriene pancreasinsufficiëntie en chronische leverziekten. Dit wijst op een gedeeld onderliggend mechanisme, niet op een oorzakelijk verband waarbij de ene aandoening de andere veroorzaakt.
Immuun- en stofwisselingsfactoren
Een verzwakte mucosale immuniteit, bijvoorbeeld bij immuundeficiënties of bij langdurig gebruik van bepaalde medicatie, kan de controle over de darmflora verminderen. Ook stofwisselingsfactoren zoals diabetes en een verstoorde glucosehuishouding worden in verband gebracht met een grotere kans op overgroei.
Infecties als trigger
Een doorgemaakte darminfectie kan langdurige veranderingen in de darmecologie achterlaten. Post-infectieuze PDS is een bekend voorbeeld: na een episode van gastro-enteritis blijven klachten bestaan, soms met tekenen van dysbiose en een verhoogde darmdoorlaatbaarheid.
Schimmelovergroei en gemengde vormen
Naast bacteriën kunnen ook schimmels zoals Candida-soorten overgroeien in de dunne darm (SIFO), soms samen met bacteriële overgroei. Dit wordt vermoed wanneer klachten aanhouden na een standaardbehandeling of wanneer er aanwijzingen zijn voor een schimmelinfectie. De diagnostiek hiervan is nog beperkt, dus beoordeling door een arts is belangrijk.
Mogelijke gevolgen op lange termijn
Aanhoudende of terugkerende overgroei kan bijdragen aan blijvende spijsverteringsklachten, tekorten aan vitamine B12, ijzer, foliumzuur en vetoplosbare vitaminen, en een verminderde kwaliteit van leven. Bij langdurige malabsorptie wordt ook een afname van de botdichtheid beschreven. Vroege herkenning en een gerichte aanpak van de onderliggende oorzaak verkleinen de kans op zulke gevolgen.