Czy można nazwać się nutritionistą? Tytuły, uprawnienia i certyfikaty

Tak — w Polsce i większości krajów tytuł „nutritionist“ (po polsku zwykle: dietetyk lub doradca żywieniowy) nie jest prawnie chroniony, więc formalnie każdy może się nim posługiwać. Granicę wyznaczają zastrzeżone nazwy — „dietitian“ (RD/RDN), „licensed nutritionist“ czy brytyjski registered dietitian — oraz czynności kliniczne wymagające licencji. O wiarygodności tytułu decydują więc kwalifikacje i zakres praktyki, a nie sama nazwa.

Tekst przygotowany i sprawdzony przez zespół redakcyjny InnerBuddies | Ostatnia aktualizacja: styczeń 2026 | Materiał ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady prawnej ani medycznej.

Najważniejsze wnioski

• W większości jurysdykcji, w tym w Polsce, tytuły „dietetyk“ i „nutritionist“ nie są prawnie chronione — granicę wyznaczają zastrzeżone nazwy (RD/RDN, LD/LDN, brytyjski registered dietitian) oraz czynności kliniczne.
• Formalnie „wyżej“ stoi dietetyk kliniczny (dietitian): ustandaryzowane wykształcenie, nadzorowana praktyka, egzamin i chroniony tytuł.
• Nutritionistą czy doradcą żywieniowym można zostać bez studiów, ale wartość takiego przygotowania zależy od renomy programu i niezależnej weryfikacji kompetencji.
• Certyfikat ukończenia kursu to nie to samo, co certyfikacja zawodowa nadawana przez niezależny organ, a żadna z tych rzeczy nie jest licencją.
• „Dietetyk funkcjonalny“ to określenie opisowe, nie zawód prawnie zdefiniowany; wiarygodność buduje solidna kwalifikacja bazowa, np. RDN, CNS czy CCN.
• Klienci powinni weryfikować kwalifikacje w publicznych rejestrach i pytać o zakres praktyki oraz współpracę z lekarzami.

Czy można nazwać się nutritionistą?

W większości krajów — w tym w Polsce — tak. Tytuł nie podlega państwowej licencji ani rejestracji, więc samo jego użycie nie łamie prawa. Problem w tym, że nazwa mówi bardzo mało: za „nutritionistą“ może kryć się zarówno doktor nauk o żywieniu, jak i absolwent weekendowego kursu internetowego. Kluczowe pytanie brzmi więc nie „czy mogę użyć tego tytułu“, lecz „co naprawdę potwierdzają moje kwalifikacje i jaki zakres praktyki zamierzam respektować“.

Dietetyk a nutritionista: co oznaczają te tytuły?

W języku polskim oba angielskie pojęcia zwykle tłumaczy się jednym słowem „dietetyk“, co zaciera istotną różnicę. W krajach anglosaskich dietitian to specjalista z ukończonymi studiami z zakresu dietetyki, akredytowaną praktyką zawodową i rejestracją w oficjalnym rejestrze — odpowiednik dietetyka klinicznego z pełnym wykształceniem kierunkowym. Nutritionist to określenie znacznie szersze i w większości jurysdykcji nienormowane. Najbliższymi polskimi odpowiednikami nutritionisty są „doradca żywieniowy“, „coach żywieniowy“ i „specjalista ds. żywienia“ — tytuły czysto opisowe, do których prawo nie wymaga żadnego konkretnego wykształcenia.

Odkryj test mikrobiomu

Laboratorium UE z certyfikatem ISO • Próbka zachowuje stabilność podczas transportu • Dane zabezpieczone zgodnie z RODO

Test na mikrobiom

Podobnie „dietetyk funkcjonalny“ (ang. functional nutritionist) nie jest zawodem zdefiniowanym w żadnej ustawie. Określenie wywodzi się z ruchu medycyny funkcjonalnej i zostało spopularyzowane przez programy szkoleniowe jako etykieta komercyjna. Za tym tytułem może stać zarówno klinicysta z tytułem magistra i uznaną certyfikacją, jak i osoba po krótkim kursie — dlatego sama nazwa mówi bardzo mało o realnych kwalifikacjach.

Dietetyk czy nutritionista: kto ma wyższe kwalifikacje i kogo wybrać?

Formalnie „wyżej“ stoi dietetyk kliniczny (dietitian): jego wykształcenie, nadzorowana praktyka i egzamin są ustandaryzowane, a tytuł prawnie chroniony. Jeśli zmagasz się z chorobą przewlekłą, przyjmujesz leki, potrzebujesz diety terapeutycznej albo współpracy z lekarzem, wybieraj dietetyka z uznaną rejestracją. Przy ogólnej edukacji żywieniowej i budowaniu nawyków u osób zdrowych doświadczony nutritionista lub coach z weryfikowalnymi kwalifikacjami może być wystarczający — pod warunkiem jasnego zakresu pracy i gotowości do odesłania do lekarza.

Trzy najczęściej mylone kategorie różnią się ochroną prawną, wymaganym wykształceniem i realnymi uprawnieniami:

Zobacz przykładowe rekomendacje z platformy InnerBuddies

Zapoznaj się z rekomendacjami platformy InnerBuddies dotyczącymi odżywiania, suplementów, dziennika żywieniowego i przepisów kulinarnych, które mogą zostać wygenerowane na podstawie testu mikrobiomu jelitowego

Zobacz przykładowe rekomendacje

• Dietetyk kliniczny (dietitian): tytuł chroniony w USA (RD/RDN) i Wielkiej Brytanii (HCPC); akredytowane studia, nadzorowana praktyka i egzamin; pełny zakres kliniczny, w tym terapia żywieniowa w chorobach, najczęściej honorowana przez ubezpieczycieli; typowy koszt konsultacji 100–250 USD.
• Nutritionista / doradca żywieniowy: w większości jurysdykcji tytuł niechroniony (w części stanów USA słowo „nutritionist“ jest ograniczone); brak prawnych wymogów dotyczących wykształcenia; zakres to edukacja żywieniowa i coaching osób zdrowych, bez diagnozowania i leczenia; typowy koszt konsultacji 50–150 USD.
• Licencjonowany lub certyfikowany nutritionist: status zależy od systemu — LD/LDN chronione na poziomie stanowym, RNutr to rejestracja dobrowolna, CNS uznawany w części stanów; wymagania obejmują studia, egzamin i udokumentowane doświadczenie; typowy koszt konsultacji 75–300 USD.

Wniosek: w większości stanów USA każdy może nazywać się nutritionistą — i właśnie dlatego klienci powinni patrzeć poza tytuł, na kwalifikacje, które się za nim kryją, a profesjonaliści z mocnymi dyplomami powinni nazywać je wprost.

Ochrona tytułu a zakres praktyki: co naprawdę reguluje prawo

Ochrona tytułu: kiedy słowo jest zastrzeżone

Przepisy o ochronie tytułu rezerwują określone słowa dla osób z potwierdzonymi kwalifikacjami. W USA niemal każdy stan chroni słowo „dietitian“ oraz warianty takie jak „licensed dietitian“ czy „licensed dietitian nutritionist“, a niektóre stany ograniczają także samo słowo „nutritionist“. W Wielkiej Brytanii tytuł „dietitian“ podlega rejestracji w HCPC, a dla nutritionistów działają dobrowolne rejestry: „RNutr“ (Registered Nutritionist) i „ANutr“ (Associate Nutritionist). Posługiwanie się chronionym słowem bez wymaganych kwalifikacji narusza prawo nawet, gdy nie przyjmujemy jeszcze żadnych klientów — naruszeniem jest samo twierdzenie, kim jesteśmy.

Modyfikatory takie jak „funkcjonalny“, „holistyczny“ czy „integracyjny“ nie są nigdzie regulowane, ale nie „oczyszczają“ słowa bazowego: w stanie, który chroni słowo „nutritionist“, tytuł „functional nutritionist“ nadal może rodzić odpowiedzialność, ponieważ zawiera zastrzeżony termin. Bezpieczne pytanie brzmi zawsze: czy słowo bazowe i wszystkie przypisane mu obietnice są dozwolone w mojej jurysdykcji?

Zakres praktyki: kiedy czynność wymaga licencji

Osobno przepisy o praktyce dietetycznej regulują czynności, a nie tylko nazwy. Do typowych czynności zastrzeżonych należą ocena stanu odżywienia osób chorych, planowanie diet terapeutycznych w chorobach oraz terapia żywieniowa (medical nutrition therapy). Tam, gdzie definicja praktyki jest szeroka, odpłatne wykonywanie tych czynności może wymagać licencji niezależnie od przyjętej nazwy. Tam, gdzie definicje są wąskie lub przewidziano wyraźne wyjątki, ogólne poradnictwo żywieniowe i coaching osób zdrowych pozostają dostępne dla osób bez licencji.

W skrócie: słowo „funkcjonalny“ jest praktycznie nieregulowane, ale „dietitian“, „licensed nutritionist“ i wiele czynności klinicznych podlega regulacjom w większości stanów USA oraz w Wielkiej Brytanii. Przed rozpoczęciem praktyki sprawdź jedno i drugie — oraz aktualne przepisy we własnym kraju.

Regulacje w różnych krajach: gdzie tytuł jest ograniczony

Stany Zjednoczone

Regulacje różnią się między stanami i zwykle mieszczą się w trzech warstwach. W stanach bez regulacji (m.in. Arizona, Kalifornia, Kolorado, Michigan) do ogólnej pracy wellness z żywieniem nie potrzeba żadnej licencji. W stanach z ochroną tytułu (m.in. Nowy Jork, Illinois, Floryda, Minnesota) można doradzać w granicach zakresu praktyki, ale użycie chronionego słowa bez stanowego uprawnienia jest naruszeniem. W stanach z licencjonowaniem i szeroką definicją praktyki (m.in. Alabama, Luizjana, Maine) część czynności zastrzeżona jest dla licencjonowanych dietetyków. Dodatkowym utrudnieniem jest telemedycyna: regulatorzy oczekują zwykle przestrzegania przepisów tego stanu, w którym przebywa klient, a nie praktyk.

Szybki test w 2 minuty Czy test mikrobiomu jelitowego jest dla Ciebie przydatny? Odpowiedz na kilka krótkich pytań i sprawdź, czy test mikrobiomu jest dla Ciebie naprawdę przydatny. ✔ Zajmuje tylko 2 minuty ✔ Na podstawie Twoich objawów i stylu życia ✔ Jasna rekomendacja tak/nie Sprawdź, czy test jest dla mnie odpowiedni →

Wielka Brytania

Tytuł „dietitian“ jest tam chroniony ustawowo i wymaga rejestracji w Health and Care Professions Council (HCPC). Słowo „nutritionist“ pozostaje niechronione, choć Association for Nutrition prowadzi dobrowolny rejestr UKVRN z poziomami RNutr i ANutr, potwierdzającymi wykształcenie i doświadczenie. Brak rejestracji nie jest nielegalny, ale wyraźnie osłabia wiarygodność zawodową.

Polska

W Polsce zawód dietetyka nie jest objęty ustawową regulacją porównywalną z zawodami lekarskimi czy pielęgniarskimi — nie ma państwowej licencji ani egzaminu licencyjnego, więc formalnie tytuł nie jest chroniony. W praktyce praca w ochronie zdrowia (szpitale, przychodnie, poradnie) niemal zawsze wymaga ukończonych studiów z zakresu dietetyki, a renomowane placówki oczekują dodatkowo ustawicznego kształcenia i aktywności w towarzystwach naukowych. Tytuły „doradca żywieniowy“ czy „coach żywieniowy“ nie podlegają żadnej regulacji. Ponieważ przepisy o zawodach medycznych bywają zmieniane, aktualny stan regulacji warto zweryfikować w oficjalnych źródłach przed decyzją zawodową.

Czy można być nutritionistą bez studiów?

W większości jurysdykcji — przynajmniej formalnie — tak. Tytuły opisowe (nutritionist, doradca żywieniowy, coach żywieniowy) nie wymagają dyplomu; wystarczy ukończony program szkoleniowy. Zanim jednak zdecydujesz, jak zostać nutritionistą, warto rozróżnić trzy poziomy przygotowania:

• Kurs i certyfikat ukończenia: potwierdza przejście programu, ale jakość bywa bardzo różna, a ocenia go sam organizator kursu.
• Certyfikacja zawodowa: nadawana przez niezależny organ — np. BCNS (CNS), NBHWC (coaching zdrowotny) czy Association for Nutrition (RNutr) — po weryfikacji wykształcenia, praktyki i egzaminie.
• Licencja lub rejestracja publiczna: wymagana od dietetyków (dietitians) w USA i Wielkiej Brytanii oraz od „licensed nutritionist“ w części stanów.

Jeśli celem jest praca kliniczna lub współpraca ze służbą zdrowia, potrzebne są studia i prawnie uznana rejestracja. Jeśli celem jest edukacja żywieniowa i coaching osób zdrowych, wystarczyć może rzetelny program szkoleniowy — pod warunkiem pracy w granicach dozwolonego zakresu praktyki. Uważaj przy tym na programy obiecujące „certyfikację“ po weekendzie, gwarantowane zarobki albo własne, wymyślone skróty tytułów brzmiące jak licencje.

Jak nazywa się licencjonowany nutritionist?

Zależy to od kraju. W USA funkcjonują tytuły „licensed dietitian“ (LD), „licensed dietitian nutritionist“ (LDN) i „licensed nutritionist“ (LN), nadawane przez stanowe rady; powszechną rejestracją jest RDN, a dla żywienia klinicznego certyfikacja CNS. W Wielkiej Brytanii chroniony tytuł to „registered dietitian“ (rejestr HCPC), a nutritioniści mogą zdobyć dobrowolne rejestracje RNutr lub ANutr. Najważniejsze kwalifikacje w skrócie:

• RDN (Registered Dietitian Nutritionist) — nadaje Commission on Dietetic Registration (USA); najpowszechniej uznawana i najbardziej przenośna kwalifikacja żywieniowa w USA.
• CNS (Certified Nutrition Specialist) — nadaje Board for Certification of Nutrition Specialists; wymaga studiów magisterskich z żywienia lub pokrewnej dziedziny, praktyki i egzaminu; ścieżka licencyjna w części stanów.
• CCN (Certified Clinical Nutritionist) — nadaje Clinical Nutrition Certification Board; wymaga licencjatu z przedmiotami ścisłymi, kursów podyplomowych i egzaminu; uznawana w części przepisów stanowych, rzadziej niż RDN czy CNS.
• LD / LDN / LN — stanowe rady licencyjne w USA; licencja wymagana do posługiwania się tymi tytułami.
• RNutr / ANutr — Association for Nutrition (rejestr UKVRN, Wielka Brytania); dobrowolna rejestracja potwierdzająca wykształcenie i doświadczenie.

Dietetyk funkcjonalny: kiedy można używać tego określenia?

Żywienie funkcjonalne stosuje logikę medycyny funkcjonalnej do diety i stylu życia: zamiast dopasowywać etykietę dietetyczną, pyta, dlaczego objaw w ogóle występuje. Praktyk patrzy szerzej niż pojedynczy jadłospis — na trawienie i mikrobiom jelitowy, podaż składników odżywczych, stres, sen i aktywność. To opisowy styl pracy, nie odrębny zawód, więc samo określenie „dietetyk funkcjonalny“ nie daje żadnych uprawnień. Jego wiarygodność buduje kwalifikacja bazowa z listy powyżej, ewentualnie uzupełniona o:

• IFMCP (Institute for Functional Medicine Certified Practitioner) — podyplomowy certyfikat dla osób, które już posiadają uznaną kwalifikację kliniczną (RDN, CNS, lekarze, pielęgniarki i in.); to dodatek do kwalifikacji bazowej, nigdy jej zamiennik.
• NBC-HWC — certyfikacja coachingu zdrowotnego potwierdzająca kompetencje w zakresie zmiany zachowań; naturalnie łączy się z edukacją żywieniową przy pracy w modelu coachingowym.
• Certyfikaty programów szkoleniowych (np. Functional Nutrition Alliance) — uczą konkretnych ram pracy, ale pozostają zaświadczeniami o ukończeniu kursu: nie są niezależną weryfikacją kompetencji ani licencją.

Rozróżnienie certyfikatu i certyfikacji ma znaczenie praktyczne: certyfikat ukończenia wystawia organizator kursu, który sam ocenia swoich słuchaczy, natomiast certyfikację nadaje niezależny organ po egzaminie, z nałożonym standardem ciągłego kształcenia. Żadna z tych dróg sama w sobie nie jest licencją. Warto dodać, że dietetycy z dodatkowym szkoleniem funkcjonalnym często opisują się jako „functional dietitians“ — co jest rynkowo skuteczne i prawnie bezpieczniejsze, bo opiera się na chronionym tytule bazowym.

Zostań członkiem społeczności InnerBuddies

Wykonuj badanie mikrobiomu jelitowego co kilka miesięcy i śledź swoje postępy, stosując się jednocześnie do naszych zaleceń

Wykup członkostwo InnerBuddies

Ryzyka prawne i etyczne: czego nie wolno robić bez licencji

Typowo dozwolone bez licencji:

• ogólna edukacja żywieniowa i wellness dla osób zdrowych,
• coaching zmiany nawyków: cele, motywacja, rozliczanie postępów,
• pomoc we wdrażaniu planów opracowanych przez uprawnionych klinicystów,
• nauka czytania etykiet i planowania zakupów,
• edukacyjny kontekst narzędzi konsumenckich, w tym badań mikrobiomu jelitowego — z jasnym powiedzeniem, co wyniki pokazują, a czego nie.

Zwykle wymagane licencji lub uznanej kwalifikacji:

• diagnozowanie jakichkolwiek schorzeń oraz obietnice, że plan żywieniowy wyleczy chorobę,
• terapia żywieniowa w chorobach w stanach, które ją zastrzegają,
• zlecanie badań laboratoryjnych — wymaga to zwykle uprawnień klinicznych,
• posługiwanie się chronionymi tytułami (dietitian, licensed nutritionist, w części stanów nutritionist),
• zalecanie suplementów w celach leczniczych przy zdiagnozowanej chorobie, co w wielu stanach wkracza w praktykę medyczną.

Skutki przekroczenia zakresu praktyki są realne: skargi do rad zawodowych, wezwania do zaprzestania działalności, działania z tytułu prawa ochrony konsumentów i odpowiedzialność cywilna, jeśli klient poniesie szkodę. Podstawą higieny zawodowej jest pisemne informowanie o kwalifikacjach i zakresie usług, świadoma zgoda klienta, dokumentacja, ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej oraz sieć specjalistów, do których odsyłamy przy sprawach wykraczających poza własne kompetencje.

Jak sprawdzić kwalifikacje praktyka? Lista kontrolna dla klienta

• Zapytaj wprost: jakie kwalifikacje posiada praktyk i jaki organ je nadał?
• Zweryfikuj je samodzielnie w publicznych rejestrach: rejestr CDR dla RDN, rejestr BCNS dla CNS, rejestr HCPC dla brytyjskich dietetyków, wyszukiwarka stanowej rady licencyjnej.
• Sprawdź, czy w Twojej jurysdykcji oferowane usługi nie wymagają licencji — i czy praktyk ją posiada.
• Zapytaj o zakres: w jakich sytuacjach praktyk odsyła do lekarza lub dietetyka klinicznego?
• Poproś o potwierdzenie ubezpieczenia odpowiedzialności zawodowej i pisemnego opisu zakresu usług.
• Zapytaj, jak praktyk wykorzystuje badania, w tym jak wpisałby wyniki mikrobiomu w szerszy obraz, nie traktując ich jako diagnozy.

Odpuść współpracę, jeśli praktyk obiecuje „wyleczenie“, odradza kontakt z medycyną konwencjonalną, narzuca identyczne protokoły suplementacyjne wszystkim klientom albo robi się wymijający przy prośbie o weryfikowalne kwalifikacje. Rzetelny specjalista wita taką weryfikację z otwartymi ramionami. Jeśli objawy są uporczywe, nasilają się lub niepokoją, skonsultuj się z lekarzem — niezależnie od wybranego specjalisty żywieniowego.

Mikrobiom jelitowy w edukacji żywieniowej: czego można się spodziewać

Układ pokarmowy wysyła ograniczony repertuar sygnałów — wzdęcia, nieregularne wypróżnienia, dyskomfort — nawet gdy przyczyny są całkiem różne: nawyki żywieniowe, stres, perystaltyka, nietolerancje czy skład mikrobiomu jelitowego. Dwie osoby o identycznych objawach mogą potrzebować zupełnie innych zmian, dlatego gonienie za objawami i uniwersalne protokoły często zawodzą.

Jelita zamieszkuje biliony mikroorganizmów, które biorą udział w fermentacji błonnika, współpracują z układem odpornościowym i komunikują się z mózgiem w ramach osi jelita–mózg. Badania opisują zróżnicowanie mikrobioty w kontekście trawienia, markerów metabolicznych i regulacji odporności — to powiązania indywidualne, a mikrobiom każdej osoby jest unikalny jak odcisk palca. Z tego względu domowe badanie mikrobiomu najlepiej traktować jako narzędzie edukacyjne: migawkę zmieniającego się ekosystemu w jednym punkcie czasu. Nie jest to diagnoza medyczna, nie potwierdza ani nie wyklucza choroby i nigdy nie zastępuje oceny lekarskiej, gdy występują niepokojące objawy. Poznanie własnego mikrobiomu jelitowego może być przystępnym punktem wyjścia, którego wyniki warto potem omówić z wykwalifikowanym specjalistą.

Szybki test w 2 minuty Czy test mikrobiomu jelitowego jest dla Ciebie przydatny? Odpowiedz na kilka krótkich pytań i sprawdź, czy test mikrobiomu jest dla Ciebie naprawdę przydatny. ✔ Zajmuje tylko 2 minuty ✔ Na podstawie Twoich objawów i stylu życia ✔ Jasna rekomendacja tak/nie Sprawdź, czy test jest dla mnie odpowiedni →

Najczęściej zadawane pytania

Kto ma wyższe kwalifikacje: dietetyk czy nutritionista?

Formalnie dietetyk (dietitian): jego wykształcenie, nadzorowana praktyka i egzamin są ustandaryzowane i prawnie weryfikowalne, a tytuł chroniony. Nutritionista może reprezentować dowolny poziom przygotowania, dlatego zawsze porównuj konkretne kwalifikacje danej osoby, a nie same tytuły.

Czy można być nutritionistą bez studiów i rejestracji dietetyka?

Tak — w Polsce i większości jurysdykcji tytułów opisowych można używać bez dyplomu i bez rejestracji, opierając się na kursach i certyfikacjach takich jak CNS, NBC-HWC czy uznane programy szkoleniowe. Praca kliniczna i dieta terapeutyczna w chorobach wymagają jednak studiów oraz prawnie uznanej rejestracji.

Jak nazywa się licencjonowany nutritionist?

W USA to m.in. „licensed dietitian“ (LD), „licensed dietitian nutritionist“ (LDN) i „licensed nutritionist“ (LN), a także rejestracja RDN i certyfikacja CNS. W Wielkiej Brytanii chroniony tytuł to „registered dietitian“ (HCPC), a nutritioniści mogą zdobyć dobrowolne rejestracje RNutr lub ANutr.

Czy lepiej wybrać dietetyka czy nutritionistę?

Przy chorobach przewlekłych, lekach i dietach terapeutycznych lepszy będzie dietetyk kliniczny z uznaną rejestracją. Przy ogólnej edukacji żywieniowej i pracy nad nawykami u osób zdrowych wystarczyć może doświadczony nutritionista z weryfikowalnymi kwalifikacjami.

Czy „dietetyk funkcjonalny“ to prawnie chroniony tytuł?

Nie. Żaden kraj ani stan nie definiuje ani nie chroni ustawowo frazy „functional nutritionist“. Regulowane mogą być natomiast słowa bazowe — „dietitian“ niemal wszędzie, „nutritionist“ w części stanów — oraz czynności wykonywane pod tą nazwą.

Podsumowanie

Decyzję o tym, jak się przedstawić, ułatwiają trzy pytania: co pozwala prawo w Twojej jurysdykcji, co realnie potwierdzają Twoje kwalifikacje i jaki zakres praktyki zamierzasz respektować. W większości krajów tytuł dietetyka czy nutritionisty jest dostępny dla każdego — dlatego ma wartość dopiero wtedy, gdy spoczywa na weryfikowalnym wykształceniu i uczciwym opisie usług. Klienci mogą zastosować te same trzy filtry odwrotnie: sprawdzić kontekst prawny, zweryfikować kwalifikacje i upewnić się, że zakres praktyki odpowiada ich potrzebom. A jeśli chcesz zacząć od zrozumienia własnego organizmu, test mikrobiomu jelitowego może zamienić ogólniki o przyczynach źródłowych w osobistą, edukacyjną wiedzę do omówienia z odpowiednim specjalistą.